اعتقاد

وَقَضَيْنَا إِلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ فِي الْكِتَابِ لَتُفْسِدُنَّ فِي الأَرْضِ مَرَّتَيْنِ وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيرًا (4) فَإِذَا جَاء وَعْدُ أُولاهُمَا بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَادًا لَّنَا أُوْلِي بَأْسٍ شَدِيدٍ فَجَاسُواْ خِلاَلَ الدِّيَارِ وَكَانَ وَعْدًا مَّفْعُولاً (5) ثُمَّ رَدَدْنَا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَأَمْدَدْنَاكُم بِأَمْوَالٍ وَبَنِينَ وَجَعَلْنَاكُمْ أَكْثَرَ نَفِيرًا (6) إِنْ أَحْسَنتُمْ أَحْسَنتُمْ لِأَنفُسِكُمْ وَإِنْ أَسَأْتُمْ فَلَهَا فَإِذَا جَاء وَعْدُ الآخِرَةِ لِيَسُوؤُواْ وُجُوهَكُمْ وَلِيَدْخُلُواْ الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوهُ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَلِيُتَبِّرُواْ مَا عَلَوْاْ تَتْبِيرًا (7) عَسَى رَبُّكُمْ أَن يَرْحَمَكُمْ وَإِنْ عُدتُّمْ عُدْنَا وَجَعَلْنَا جَهَنَّمَ لِلْكَافِرِينَ حَصِيرًا (8) إِنَّ هَـذَا الْقُرْآنَ يِهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْرًا كَبِيرًا (9) (پیشگویی قرآن در خصوص نابود شدن اسرائیل)

ما به بنى اسرائيل در كتاب [تورات‏] اعلام كرديم كه دوبار در زمين فساد خواهيد كرد، و برترى‏جويى بزرگى خواهيد نمود. «4» هنگامى كه نخستين وعده فرا رسد، گروهى از بندگان پيكارجوى خود را بر ضدّ شما ميانگيزيم [تا شما را سخت در هم كوبند؛ حتى براى به دست آوردن مجرمان‏]، خانه‏ها را جستجو مى‏كنند؛ و اين وعده‏اى است قطعى‏! «5» سپس شما را بر آنها چيره مى‏كنيم‏؛ و شما را به وسيله داراييها و فرزندانى كمك خواهيم كرد؛ و نفرات شما را بيشتر [از دشمن‏] قرارمى‏دهيم‏. «6» اگر نيكى كنيد، به خودتان نيكى مى‏كنيد؛ و اگر بدى كنيد باز هم به خود مى‏كنيد. و هنگامى كه وعده دوم فرا رسد، [آنچنان دشمن بر شما سخت خواهد گرفت كه‏] آثار غم و اندوه در صورتهايتان ظاهر مى‏شود؛ و داخل مسجد [الاقصى‏] مى‏شوند همان گونه كه بار اول وارد شدند؛ و آنچه را زير سلطه خود مى‏گيرند، در هم مى‏كوبند. «7» اميد است پروردگارتان به شما رحم كند! هرگاه برگرديد، ما هم بازمى‏گرديم‏؛ و جهنّم را براى كافران‏، زندان سختى قرار داديم‏. «8» اين قرآن‏، به راهى كه استوارترين راه‏هاست‏، هدايت مى‏كند؛ و به مؤمنانى كه اعمال صالح انجام مى‏دهند، بشارت مى‏دهد كه براى آنها پاداش بزرگى است‏. «9»

16- وَإِذَا أَرَدْنَا أَن نُّهْلِكَ قَرْيَةً أَمَرْنَا مُتْرَفِيهَا فَفَسَقُواْ فِيهَا فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْنَاهَا تَدْمِيرًا (نكته مديريتي: قبل از اعمال هرگونه مجازات، اول دستورات كامل را ارائه نماييد و در صورت مخالفت و تنها زمانيكه استحقاق تنبيه را پيدا كردند با آنها برخورد نماييد.)

و هنگامى كه بخواهيم شهر و ديارى را هلاك كنيم‏، نخست اوامر خود را براى (مترفين‏) [و ثروتمندان مست شهوت‏] آنجا، بيان مى‏داريم‏، سپس هنگامى كه به مخالفت برخاستند و استحقاق مجازات يافتند، آنها را به شدّت درهم مى‏كوبيم‏.

مَّن كَانَ يُرِيدُ الْعَاجِلَةَ عَجَّلْنَا لَهُ فِيهَا مَا نَشَاء لِمَن نُّرِيدُ ثُمَّ جَعَلْنَا لَهُ جَهَنَّمَ يَصْلاهَا مَذْمُومًا مَّدْحُورًا (18) وَمَنْ أَرَادَ الآخِرَةَ وَسَعَى لَهَا سَعْيَهَا وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولَئِكَ كَانَ سَعْيُهُم مَّشْكُورًا (19) كُلاًّ نُّمِدُّ هَـؤُلاء وَهَـؤُلاء مِنْ عَطَاء رَبِّكَ وَمَا كَانَ عَطَاء رَبِّكَ مَحْظُورًا (20)

( مراقب خواسته ها و آرزوهايتان باشيد. آنها شايد برآورده شوند، ولي لزوما به صلاح نيستند.)

آن كس كه [تنها] زندگى زودگذر [دنيا] را مى‏طلبد، آن مقدار از آن را كه بخواهيم -و به هر كس اراده كنيم‏- مى‏دهيم‏؛ سپس دوزخ را براى او قرار خواهيم داد، كه در آتش سوزانش مى‏سوزد در حالى كه نكوهيده و رانده [درگاه خدا] است‏. «18» و آن كس كه سراى آخرت را بطلبد، و براى آن سعى و كوشش كند -در حالى كه ايمان داشته باشد- سعى و تلاش او، [از سوى خدا] پاداش داده خواهد شد. «19» هر يك از اين دو گروه را از عطاى پروردگارت‏، بهره و كمك مى‏دهيم‏؛ و عطاى پروردگارت هرگز [از كسى‏] منع نشده است‏. «20»

21- انظُرْ كَيْفَ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلَى بَعْضٍ وَلَلآخِرَةُ أَكْبَرُ دَرَجَاتٍ وَأَكْبَرُ تَفْضِيلاً ( مراتب برتري انسانها بر هم در دنيا بسيار زياد و بسيار مختلف است. حال مراتب برتري انسانها در آخرت نسبت به هم چگونه است؟)

ببين چگونه بعضى را [در دنيا بخاطر تلاششان‏] بر بعضى ديگر برترى بخشيده‏ايم‏؛ درجات آخرت و برتريهايش‏، از اين هم بيشتر است‏!

23- وَقَضَى رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِندَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ كِلاَهُمَا فَلاَ تَقُل لَّهُمَآ أُفٍّ وَلاَ تَنْهَرْهُمَا وَقُل لَّهُمَا قَوْلاً كَرِيمًا ( توصیه به رفتار خوب با پدر و مادر)

 و پروردگارت فرمان داده‏: جز او را نپرستيد! و به پدر و مادر نيكى كنيد! هرگاه يكى از آن دو، يا هر دوى آنها، نزد تو به سن پيرى رسند، كمترين اهانتى به آنها روا مدار! و بر آنها فرياد مزن‏! و گفتار لطيف و سنجيده و بزرگوارانه به آنها بگو!

29- َلاَ تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلَى عُنُقِكَ وَلاَ تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُومًا مَّحْسُورًا (افراط و تفریط،  ممنوع!)

هرگز دستت را بر گردنت زنجير مكن‏، [و ترك انفاق و بخشش منما] و بيش از حدّ [نيز] دست خود را مگشاى‏، تا مورد سرزنش قرار گيرى و از كار فرومانى‏!

44- تُسَبِّحُ لَهُ السَّمَاوَاتُ السَّبْعُ وَالأَرْضُ وَمَن فِيهِنَّ وَإِن مِّن شَيْءٍ إِلاَّ يُسَبِّحُ بِحَمْدَهِ وَلَـكِن لاَّ تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ إِنَّهُ كَانَ حَلِيمًا غَفُورًا (چه کسانی ساکن آسمانهای هفتگانه می باشند؟!)

آسمانهاى هفتگانه و زمين و كسانى كه در آنها هستند، همه تسبيح او مى‏گويند؛ و هر موجودى‏، تسبيح و حمد او مى‏گويد؛ ولى شما تسبيح آنها را نمى‏فهميد؛ او بردبار و آمرزنده است‏.

45- وَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرآنَ جَعَلْنَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ حِجَابًا مَّسْتُورًا

و هنگامى كه قرآن مى‏خوانى‏، ميان تو و آنها كه به آخرت ايمان نمى‏آورند، حجاب ناپيدايى قرارمى‏دهيم‏؛

53- وَقُل لِّعِبَادِي يَقُولُواْ الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِنَّ الشَّيْطَانَ يَنزَغُ بَيْنَهُمْ إِنَّ الشَّيْطَانَ كَانَ لِلإِنْسَانِ عَدُوًّا مُّبِينًا ( از راهكارهاي عملياتي شيطان جهت ايجاد فتنه)

به بندگانم بگو: (سخنى بگويند كه بهترين باشد! چرا كه [شيطان بوسيله سخنان ناموزون‏]، ميان آنها فتنه و فساد مى‏كند؛ هميشه شيطان دشمن آشكارى براى انسان بوده است‏!

55- وَرَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلَى بَعْضٍ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا

پروردگار تو، از حال همه كسانى كه در آسمانها و زمين هستند، آگاهتر است‏؛ و [اگر تو را بر ديگران برترى داديم‏، بخاطر شايستگى توست‏،] ما بعضى از پيامبران را بر بعضى ديگر برترى داديم‏؛ و به داوود، زبور بخشيديم‏.

58- َإِن مَّن قَرْيَةٍ إِلاَّ نَحْنُ مُهْلِكُوهَا قَبْلَ يَوْمِ الْقِيَامَةِ أَوْ مُعَذِّبُوهَا عَذَابًا شَدِيدًا كَانَ ذَلِك فِي الْكِتَابِ مَسْطُورًا ( آيا منظور از " روز قيامت" تنها يك روز خاص است و يا يك مدت زمان خاص؟  با  آيه " آفرينش جهان در شش روز" مقايسه شود)( منظور از اینکه " در کتاب الهی ثبت است" چیست؟)

هيچ شهر و آبادى نيست مگر اينكه آن را پيش از روز قيامت هلاك مى‏كنيم‏؛ يا [اگر گناهكارند،] به عذاب شديدى گرفتارشان خواهيم ساخت‏؛ اين‏، در كتاب الهى [= لوح محفوظ] ثبت است‏.

59- وَمَا مَنَعَنَا أَن نُّرْسِلَ بِالآيَاتِ إِلاَّ أَن كَذَّبَ بِهَا الأَوَّلُونَ وَآتَيْنَا ثَمُودَ النَّاقَةَ مُبْصِرَةً فَظَلَمُواْ بِهَا وَمَا نُرْسِلُ بِالآيَاتِ إِلاَّ تَخْوِيفًا (علت ارائه معجزات الهی)

هيچ چيز مانع ما نبود كه اين معجزات [درخواستى بهانه‏جويان‏] را بفرستيم جز اينكه پيشينيان [كه همين درخواستها را داشتند، و با ايشان هماهنگ بودند]، آن را تكذيب كردند؛ [از جمله‏،] ما به [قوم‏] ثمود، ناقه داديم‏؛ [معجزه‏اى‏] كه روشنگر بود؛ اما بر آن ستم كردند [و ناقه را كشتند]. ما معجزات را فقط براى بيم دادن [و اتمام حجت‏] مى‏فرستيم‏.

وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلآئِكَةِ اسْجُدُواْ لآدَمَ فَسَجَدُواْ إَلاَّ إِبْلِيسَ قَالَ أَأَسْجُدُ لِمَنْ خَلَقْتَ طِينًا (61) قَالَ أَرَأَيْتَكَ هَـذَا الَّذِي كَرَّمْتَ عَلَيَّ لَئِنْ أَخَّرْتَنِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ لأَحْتَنِكَنَّ ذُرِّيَّتَهُ إَلاَّ قَلِيلاً (62) قَالَ اذْهَبْ فَمَن تَبِعَكَ مِنْهُمْ فَإِنَّ جَهَنَّمَ جَزَآؤُكُمْ جَزَاء مَّوْفُورًا (63) وَاسْتَفْزِزْ مَنِ اسْتَطَعْتَ مِنْهُمْ بِصَوْتِكَ وَأَجْلِبْ عَلَيْهِم بِخَيْلِكَ وَرَجِلِكَ وَشَارِكْهُمْ فِي الأَمْوَالِ وَالأَوْلادِ وَعِدْهُمْ وَمَا يَعِدُهُمُ الشَّيْطَانُ إِلاَّ غُرُورًا (64) إِنَّ عِبَادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطَانٌ وَكَفَى بِرَبِّكَ وَكِيلاً (65) (روشهای مجاز شیطان برای نفوذ و گمراه ساختن انسانها ) 

[به ياد آوريد] زمانى را كه به فرشتگان گفتيم‏: (براى آدم سجده كنيد!) آنها همگى سجده كردند، جز ابليس كه گفت‏: (آيا براى كسى سجده كنم كه او را از خاك آفريده‏اى‏؟!) «61» [سپس‏] گفت‏: (به من بگو، اين كسى را كه بر من برترى داده‏اى [به چه دليل بوده است‏؟] اگر مرا تا روز قيامت زنده بگذارى‏، همه فرزندانش را، جز عده كمى‏، گمراه و ريشه‏كن خواهم ساخت‏!) «62» فرمود: (برو! هر كس از آنان از تو تبعيت كند، جهنم كيفر شماست‏، كيفرى است فراوان‏! «63» هر كدام از آنها را مى‏توانى با صدايت تحريك كن‏! و لشكر سواره و پياده‏ات را بر آنها گسيل دار! و در ثروت و فرزندانشان شركت جوى‏! و آنان را با وعده‏ها سرگرم كن‏! -ولى شيطان‏، جز فريب و دروغ‏، وعده‏اى به آنها نمى‏دهد- «64» [اما بدان‏] تو هرگز سلطه‏اى بر بندگان من‏، نخواهى يافت [و آنها هيچ‏گاه به دام تو گرفتار نمى‏شوند]! همين قدر كافى است كه پروردگارت حافظ آنها باشد.) «65»  

وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ وَحَمَلْنَاهُمْ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنَاهُم مِّنَ الطَّيِّبَاتِ وَفَضَّلْنَاهُمْ عَلَى كَثِيرٍ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيلاً (70) يَوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ فَمَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ فَأُوْلَـئِكَ يَقْرَؤُونَ كِتَابَهُمْ وَلاَ يُظْلَمُونَ فَتِيلاً (71) ( انسان بر بسیاری از موجودات برتری دارد، نه به همه آنها !!!) ( انسان نسبت به کدام موجودات برتری ندارد؟ و آیا می توان گفت که انسان اشرف مخلوقات است؟!)  ( در آخرت هر گروه با پیشوایانشان خوانده خواهند شد؟)

ما آدميزادگان را گرامى داشتيم‏؛ و آنها را در خشكى و دريا، [بر مركبهاى راهوار] حمل كرديم‏؛ و از انواع روزيهاى پاكيزه به آنان روزى داديم‏؛ و آنها را بر بسيارى از موجوداتى كه خلق كرده‏ايم‏، برترى بخشيديم‏. «70» [به ياد آوريد] روزى را كه هر گروهى را با پيشوايشان مى‏خوانيم‏! كسانى كه نامه عملشان به دست راستشان داده شود، آن را [با شادى و سرور] مى‏خوانند؛ و بقدر رشته شكاف هسته خرمايى به آنان ستم نمى‏شود! «71»

وَإِن كَادُواْ لَيَفْتِنُونَكَ عَنِ الَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ لِتفْتَرِيَ عَلَيْنَا غَيْرَهُ وَإِذًا لاَّتَّخَذُوكَ خَلِيلاً (73) وَلَوْلاَ أَن ثَبَّتْنَاكَ لَقَدْ كِدتَّ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئًا قَلِيلاً (74) إِذاً لَّأَذَقْنَاكَ ضِعْفَ الْحَيَاةِ وَضِعْفَ الْمَمَاتِ ثُمَّ لاَ تَجِدُ لَكَ عَلَيْنَا نَصِيرًا (75) وَإِن كَادُواْ لَيَسْتَفِزُّونَكَ مِنَ الأَرْضِ لِيُخْرِجوكَ مِنْهَا وَإِذًا لاَّ يَلْبَثُونَ خِلافَكَ إِلاَّ قَلِيلاً (76) ( اگر یاری خدا نباشد، پیامبران هم گمراه می شوند.)

نزديك بود آنها تو را [با وسوسه‏هاى خود] از آنچه بر تو وحى كرده‏ايم بفريبند، تا غير آن را به ما نسبت دهى‏؛ و در آن صورت‏، تو را به دوستى خود برميگزينند! «73» و اگر ما تو را ثابت قدم نمى‏ساختيم [و در پرتو مقام عصمت‏، مصون از انحراف نبودى‏]، نزديك بود به آنان تمايل كنى‏. «74» اگر چنين مى‏كردى‏، ما دو برابر مجازات [مشركان‏] در زندگى دنيا، و دو برابر [مجازات‏] آنها را بعد از مرگ‏، به تو مى‏چشانديم‏؛ سپس در برابر ما، ياورى براى خود نمى‏يافتى‏! «75» و نزديك بود [با نيرنگ و توطئه‏] تو را از اين سرزمين بلغزانند، تا از آن بيرونت كنند! و هرگاه چنين مى‏كردند، [گرفتار مجازات سخت الهى شده‏،] و پس از تو، جز مدت كمى باقى نمى‏ماندند! «76»

أَقِمِ الصَّلاَةَ لِدُلُوكِ الشَّمْسِ إِلَى غَسَقِ اللَّيْلِ وَقُرْآنَ الْفَجْرِ إِنَّ قُرْآنَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُودًا (78) وَمِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نَافِلَةً لَّكَ عَسَى أَن يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَامًا مَّحْمُودًا (79) وَقُل رَّبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَل لِّي مِن لَّدُنكَ سُلْطَانًا نَّصِيرًا (80) وَقُلْ جَاء الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا (81) وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاء وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِينَ وَلاَ يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إَلاَّ خَسَارًا (82) (محدوده زمانی نماز)  (شفا و رحمت قرآن برای مومنان است.)

نماز را از زوال خورشيد [هنگام ظهر] تا نهايت تاريكى شب [= نيمه شب‏] برپا دار؛ و همچنين قرآن فجر [= نماز صبح‏] را؛ چرا كه قرآن فجر، مشهود [فرشتگان شب و روز] است‏! «78» و پاسى از شب را [از خواب برخيز، و] قرآن [و نماز] بخوان‏! اين يك وظيفه اضافى براى توست‏؛ اميد است پروردگارت تو را به مقامى در خور ستايش برانگيزد! «79» و بگو: (پروردگارا! مرا [در هر كار،] با صداقت وارد كن‏، و با صداقت خارج ساز! و از سوى خود، حجتى يارى كننده برايم قرار ده‏!) «80» و بگو: (حق آمد، و باطل نابود شد؛ يقيناً باطل نابود شدنى است‏!) «81» و از قرآن‏، آنچه شفا و رحمت است براى مؤمنان‏، نازل مى‏كنيم‏؛ و ستمگران را جز خسران [و زيان‏] نمى‏افزايد. «82»

95- قُل لَّوْ كَانَ فِي الأَرْضِ مَلآئِكَةٌ يَمْشُونَ مُطْمَئِنِّينَ لَنَزَّلْنَا عَلَيْهِم مِّنَ السَّمَاء مَلَكًا رَّسُولاً ( کبوتر با کبوتر باز با باز ...)  ( نکته مدیریتی: اگر مدیری خود قبلا کارگری نکرده باشد، نمی تواند کارگران را به خوبی هدایت کند)

بگو: ([حتى‏] اگر در روى زمين فرشتگانى [زندگى مى‏كردند، و] با آرامش گام برمى‏داشتند، ما فرشته‏اى را به عنوان رسول‏، بر آنها مى‏فرستاديم‏!) [چرا كه رهنماى هر گروهى بايد از جنس خودشان باشد].

وَبِالْحَقِّ أَنزَلْنَاهُ وَبِالْحَقِّ نَزَلَ وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلاَّ مُبَشِّرًا وَنَذِيرًا (105) وَقُرْآناً فَرَقْنَاهُ لِتَقْرَأَهُ عَلَى النَّاسِ عَلَى مُكْثٍ وَنَزَّلْنَاهُ تَنزِيلاً (106) (وظیفه پیامبران چیست؟) ( قرآن یکپارچه بوده،  ولی به تدریج نازل شده است.)

و ما قرآن را بحق نازل كرديم‏؛ و بحق نازل شد؛ و تو را، جز بعنوان بشارت‏دهنده و بيم‏دهنده‏، نفرستاديم‏! «105» و قرآنى كه آياتش را از هم جدا كرديم‏، تا آن را با درنگ بر مردم بخوانى‏؛ و آن را بتدريج نازل كرديم‏. «106»

قُلْ آمِنُواْ بِهِ أَوْ لاَ تُؤْمِنُواْ إِنَّ الَّذِينَ أُوتُواْ الْعِلْمَ مِن قَبْلِهِ إِذَا يُتْلَى عَلَيْهِمْ يَخِرُّونَ لِلأَذْقَانِ سُجَّدًا (107) وَيَقُولُونَ سُبْحَانَ رَبِّنَا إِن كَانَ وَعْدُ رَبِّنَا لَمَفْعُولاً (108) وَيَخِرُّونَ لِلأَذْقَانِ يَبْكُونَ وَيَزِيدُهُمْ خُشُوعًا (109) قُلِ ادْعُواْ اللّهَ أَوِ ادْعُواْ الرَّحْمَـنَ أَيًّا مَّا تَدْعُواْ فَلَهُ الأَسْمَاء الْحُسْنَى وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذَلِكَ سَبِيلاً (110)

بگو: (خواه به آن ايمان بياوريد، و خواه ايمان نياوريد، كسانى كه پيش از آن به آنها دانش داده شده‏، هنگامى كه [اين آيات‏] بر آنان خوانده مى‏شود، سجده‏كنان به خاك مى‏افتند... «107» و مى‏گويند: (منزّه است پروردگار ما، كه وعده‏هايش به يقين انجام‏شدنى است !) «108» آنها [بى‏اختيار] به زمين مى‏افتند و گريه مى‏كنند؛ و [تلاوت اين آيات‏، همواره‏] بر خشوعشان مى‏افزايد. «109» بگو: (اللّه‏) را بخوانيد يا (رحمان‏) را، هر كدام را بخوانيد، [ذات پاكش يكى است‏؛ و] براى او بهترين نامهاست‏!) و نمازت را زياد بلند، يا خيلى آهسته نخوان‏؛ و در ميان آن دو، راهى [معتدل‏] انتخاب كن‏! «110»